Marble Surface

Αμμοδόχος Χελώνα! | Παιχνίδι στην Άμμο

Ενημερώθηκε: Μαι 8

21 μηνών και έχουμε νέα τρέλα - λατρεύουμε να παίζουμε στην άμμο, να μαζεύουμε χαλικάκια, να τα εναποθέτουμε (μετάφραση: να τα ρίχνουμε ή να τα χώνουμε) όπου βρούμε. Τις προάλλες όσο ήμασταν στην παραλία μάζεψε ένα σωρό πετραδάκια και τα έχωσε στην θήκη του καροτσιού. Το έβλεπα να γίνεται, του αποσπούσα την προσοχή, το άδειαζα κιόλας όσο αυτός ήταν απασχολημένος μαζεύοντας κι άλλα πετραδάκια, μα δεν κατάλαβα ποτέ πόσα τελικά κατάφερε να βάλει εκεί.


Για να μην μακρυγορώ κουβάλησα μαζί μου ένα κάρο χαλικάκια - πάω να πάρω το μπουκαλάκι με το νερό απ τη θήκη λίγες ώρες μετά και συνειδητοποιώ πως κουβάλησα τη μισή παραλία στο σπίτι... Τα μαζεύω, τα βάζω σε ένα μικρό κεσεδάκι, και το τοποθετώ έξω στο μπαλκόνι. Επειδή ακόμη βγαίνει ελάχιστα και εφόσον το έβαλα στο τραπέζι δεν περίμενα να βρουν τον δρόμο της επιστροφής πίσω στα μικρά του χεράκια. Έλα όμως που μου ψήλωσε και ακόμη να το καταλάβω πόσο. Έλα που θέλει ένα δευτερόλεπτο να κοιτάξεις αλλού και ΧΡΑΠ! Το γράπωσε το κεσεδάκι και... χαλίκια παντουυυυυ! Η χαρά του απερίγραπτη! Να τα μαζεύει ένα-ένα, να τα επιστρέφει στο κεσεδάκι, να το αναποδογυρίζει και πάλι απ' την αρχή. Όταν τελείωσε το παιχνίδι, ο μόνος τρόπος να συμμαζέψω ήταν χρησιμοποιώντας σκουπάκι και φαράσι. Μαζί όμως με τις πετρούλες μάζευα και άλλες ακαθαρσίες. Θα μπορούσα να τις περάσω από κόσκινο που λέει ο λόγος μα θα ήταν μεγάλη ταλαιπωρία. Επομένως, κατέληξαν στα σκουπίδια.


Όμως η χαρά στο πρόσωπο του Αναστασούλη παρέμεινε στο μυαλό μου οπότε τον ξαναπήγα στην παραλία δυο μέρες αργότερα. Το θέμα είναι πως πλέον οι παραλίες γέμισαν. Με το άνοιγμα των καφετεριών (αλληλούια!) βγήκαν και οι ομπρέλες, τα τραπεζάκια, στρώθηκαν κάτω οι πετσέτες, συγκεντρώθηκε ο κόσμος... και όπως καταλαβαίνεις η ασχολία του μικρού - να σιγουρευτεί πως τα πάντα έχουν μια δόση χαλίκι πάνω τους - δεν εκτιμήθηκε ούτε από τους μαγαζάτορες που τον κοίταζαν με μισό μάτι όσο αυτός γέμιζε τα (ευτυχώς κατά τα άλλα μη-κατειλημμένα) τραπεζάκια τους με πετραδάκια (κάνε με εικόνα να τρέχω ιδρωμένη από πίσω του και να τα ρίχνω πάλι κάτω), ούτε από τον κόσμο που φοβόταν ότι τα πετραδάκια θα κατέληγαν στην πετσέτα τους (και είχαν ένα δίκιο γιατί αυτή ήταν η πρόθεση του Αναστάση - ας μη κρυβόμαστε - άλλο που τον σταματούσα στο τσακ).


Επειδή, λοιπόν, το χαμόγελο του Αναστάση μου είναι το παν (με νιώθεις, έτσι;) μα εφόσον ταυτόχρονα δεν μπορώ να νιώθω πως ενοχλώ τον κόσμο που έχει πάει να χαλαρώσει - και επειδή δεν θέλω να κάνω διαρκώς παρατήρηση [μη αυτό, μη εκείνο] έπρεπε να σκεφτώ κάτι εναλλακτικό.

ΙΔΕΑ! Κάτι θα πρέπει να έχει κατασκευαστεί ώστε να βάλω άμμο/χαλικάκι μέσα και να μπορεί να πέσει έτσι στο μπαλκόνι. Και όντως!!! Λέγεται αμμοδόχος και υπάρχουν αρκετές. Στην αναζήτησή μου βρήκα ωραίες, ξύλινες που όμως οι διαστάσεις τους ήταν ξεκάθαρα για κήπο. Ήρθα σε επικοινωνία με ξυλουργό να μου φτιάξει μικρότερη - και οικονομικότερη - αλλά δεν είχε χρόνο. Κι εκεί που απογοητεύτηκα και ήμουν έτοιμη να αποδεχτώ την ήττα μου, μπουμ, Η ΛΥΣΗ ΒΡΕΘΗΚΕ!

Ιδού η αμμοδόχος χελώνα! Μαζεμένη, με κάλυψη για όταν πλέον το παιχνίδι έχει τελειώσει, και πολύ φθηνότερη από τις ξύλινες που αρχικά πέτυχα. Ναι μεν οι ξύλινες έχουν παγκάκι και είναι πιο chic μα τι να το κάνεις - δεν θα είναι ιδιαίτερα εύχρηστο μετά ούτως ή άλλως (αν και σίγουρα θα μπορούσα να βάλω φυτά μέσα πχ και να κάνω κάτι όμορφο - μα ξέρω πως ο όγκος του κάποια στιγμή θα μου την έσπαγε και θα κατέληγε στα σκουπίδια).


ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

coming soon!