Marble Surface

Τσακωμένος με τον Ύπνο

Ενημερώθηκε: Ιουν 25

Είναι 3.00 το πρωί και ακούγεται μια κραυγή. Είναι για άλλο ένα βράδυ η φωνή απελπισίας του Αναστασούλη που αντηχεί από την ενδοεπικοινωνία και τρυπάει τον τοίχο που διαχωρίζει τα υπνοδωμάτια μας. Πετάγομαι από το κρεβάτι. Και ιδού το αιώνιο (πλέον) δίλημμα - να μπουκάρω κατευθείαν ή μήπως να πάω τουαλέτα; Χαχα... γελάς; Αν είσαι γονιός ξέρεις ακριβώς τι εννοώ. Γιατί μόλις μπεις σε αυτό το δωμάτιο χάνεται ο χρόνος. Μπορεί να βγεις στο ένα τέταρτο. Μπορεί να περάσουν και τρεις ώρες. Τρεις ώρες όπου ο όχι-και-τόσο-μικροσκοπικός-πλέον Αναστάσης είναι γαντζωμένος πάνω μου και χορεύει πάνω στην κοιλιά μου καθώς η δική του κοιλίτσα κάνει νούμερα.


«Πως κοιμηθήκατε χτες;»

«Αν θες την ωμή εκδοχή: σκατά!»

«Πωπω, γιατί πάλι;»


Λόγοι και Αιτίες


Αχ, αυτό το «γιατί». Μακάρι να μπορούσα να το απαντήσω με βεβαιότητα. Γιατί των άλλων τα μωρά κοιμούνται από τον πρώτο μήνα και εμένα στους 19 ακόμη ξυπνάει μες το βράδυ; Μετά από τόσους μήνες, και ομολογουμένως μια σταθερή βελτίωση της κατάστασης, έχω πλέον αποδεχτεί πως το ακριβές «γιατί» δε θα το μάθω ποτέ και πως αυτή είναι η πραγματικότητα μου. Τους πρώτους 3 μήνες το απέδιδα στους κολικούς. Η κούραση σε επίπεδο εξωπραγματικό όπου είχα φτάσει σε σημείο να γκουγκλάρω «Στις πόσες μέρες αϋπνίας πεθαίνεις;».